30 Haziran - 5 Temmuz 2008
İtalya'nın
kuzeyinde bulunan Dolomitleri dağcılığa başladığım ilk yıllardan beri
duyardım. Önemli bir bölge olduğunu biliyordum ama kalkıp oralara gitmeyi
hiç düşünmemiştim.
2008 yılına girerken dostum Cihan Çetinel aniden "oralara gidip
Hemen
uçak biletleri alındı, plan program yapılmaya başlandı.
Via Ferrata
tırmanma fikrini" ortaya atıverdi.
Dolomitlerde konuşlanılacak pek çok merkez var. Cİhan bunlardan en iyisinin Cortina olduğuna karar vermişti.
Doğru bir karar olduğunu düşünüyordum. Gidip oradaki
Bir kampinge yerleştik. Avrupa'da gün geçirmek çok pahalı bir iş, ama çadırda kalıp kendi yemeğini kendin yaparsan biraz hesaplı olabiliyor.
Gidişimize 10 gün kala Cihan İtalya konsolosluğundan bir "gol"
yedi ve de gelemedi. Tam ne yapacağımı kara kara düşünürken Sarven Sıradağ
"gelebilir miyim?" diye sordu. Sormasa uçak biletlerimi yakıp,
evimde oturacaktım.
Sarven'in kaya deneyimi çok az olduğu için ikimiz de aslında biraz tedigindik. 30 Haziran Pazartesi kampa yerleştikten sonra hemen yakındaki en kolay rotalardan birini gözümüze kestirdik. Kısa bir rota büyük bir şelalenin "arkasından" dolanıyordu. Hafif terip bir James Bond filmi hissiyatıyla ilk rotamızı tamamladık.
Via Ferrata'larda tırmanmaya gelmiştik ve de Dolomitler bu işin icad edildiği yerdi. İlk denememiz çok keyifli oldu ve de bizi çok yüreklendirdi.
Elimizde kitaplar, haritalar durmadan rota çalıştık. Bu işte Cihan'a çok güvenmiş , gelmeden kendim çalışmamıştım.
Sürekli çalışmaların ardından 1 Temmuz günü için biraz ciddi bir şey yapalıma karar verdik.
İlk günkü 1-A rotamızdaki başarımıza güvenip 3-B'lik bir şey seçtik....
Boşluk duygusu olağan üstüydü. En zor yerlerde duran çelik kablolar da sık sık kesiliyor ve dağı taşı Yusuf sesleri ile inleterek tırmanmaya devam ediyorduk.
Ve
de 1 Temmuz günü öğle saatlerinde zirvedeyiz. 
Çıktığımız duvar buydu, rota da yaklaşık buna benziyordu. (Tıklayın büyük resmi görün)
Ertesi
gün benzer başka bir rotaya girdik. Yıldırımlı nefis bir fırtına ile püskürdük.
Ancak 3000 metrenin üzerinde yaptığımız bu etkinlik her bakımdan tam bir
dağ tırmanışı idi.
3 Temmuz günü gene 3-B'lik ciddi bir rota gözümüze kestirmiştik. Resimde görülen bu zirveye dik bir yerinden tırmanacaktık ancak bir gün önce ve tüm gece yağan yağmur sayesinde kaygan kayaları aşıp çelik tellere bile ulaşmadan rotadan çıktık. Neyseki bütün gün 2000 metrelerin üzerinde çok güzel bir dağ yürüyüşü yapıp bozulan moralimizi terle boğduk.
4 Temmuz sabahı Dolomitlerin en meşhur zirveleri sayılabilecek "3 Cime di Laverado"nun altından geçiyorduk. Kısa ama keyifli bir rotaya girdik. Rota Birinci Dünya Savaşından kalma pek çok askeri tünellerin içinden geçiyordu ve de tarihi açıdan da çok ilginçti
Bazen ülkemde kendimi yaşını şaşırmış bir garabet olarak hissediyorum. Dolomitlerde ise 100'lerce sıkı bisiklet basan, tırmanış yapan, 60 yaş üzeri insan gördüm. Açıkçası gelecek 20 yılım için bana ciddi bir moral kaynağı oldular.
Dönüş yolumuzu hızlı Venedik-Milano otoyolundan yapmak yerine dağların arasından, Garda gölünün yanından yaptık. Bir gece de bu nefis gölün kıyılarına misafir olduk.